| تبليغات | X |
|
قدیما همون زمانیکه شما یادتون نمی آد ومن هم اصلا یادم نمی آد آدم وقتی دلش می گرفت سراغ دوستی می رفت وسرش خراب میشد تا دلش خالی شه اما امروز، وقتی دل آدم میگره باید دنبال اینترنت بره تا خودشو خالی کنه اما حیف وصد حیف که این جاندار بی جان حسی نداره وباز دردت بدتر میشه .
درسی نبود هرآنچه درسینه بود در سینه بودهرآنچه درسی نبود صد خانه کتاب سودت ندهد باید که کتابخانه در سینه بود ********** براي آنکه به راه خود ایمان داشته باشیم، لازم نیست ثابت کنيم که راه دیگران نادرست است، کسی که چنین می پندارد، به گامهای خود نیز ایمان ندارد .
پائولو کوئلیو
+ نوشته شده در شنبه بیست و پنجم مهر 1388ساعت 16:35 توسط احمد
|
وقتي كه ديگر نبود من به بودنش نيازمند شدم
+ نوشته شده در پنجشنبه نوزدهم شهریور 1388ساعت 10:53 توسط احمد
|
تا تو رفتی همه گفتند : از دل برود هر آنکه از دیده رود
و در آن هنگام همه بر غصه و ناباوریم خندیدند
+ نوشته شده در دوشنبه یکم تیر 1388ساعت 11:58 توسط احمد
|
نمی دانم چه می خواهم بگویم زبانم در دهان باز بسته است در تنگ قفس باز است و افسوس که بال مرغ آوازم شکسته است نمی دانم چه می خواهم بگویم غمی در استخوانم می گدازد خیال ناشناسی آشنا تر گهی می سوزدم گه می نوازد پریشان سایه ای آشفته آهم ز مغزم می تراود گیج و گمراه چو روح خواب گردی مات و مدهوش که بی سامان به ره افتد شبانگاه درون سینه ام دردیست خونبار که همچو گریه می گیرد گلویم غمی آشفته دردی گریه آلود
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و یکم اردیبهشت 1388ساعت 19:1 توسط احمد
|
شاید اگر بر سر عقل می آمدم تنها مونس لحظه های جنونم را چتری می کردم ومی رفتم زیر ناودان می ایستادم تا شان نزول این همه آب بی دریغ ملکه ی ذهنم شود اما همین که می خواهم سر عقل بیایم باران بند می آید آفتاب داغ مجنون ترم میکند
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و یکم اردیبهشت 1388ساعت 18:54 توسط احمد
|
شعرت را بهانه میکنیم تا یادی از زیبا رفته گان کنیم
که هر کدامتان به شعری ،کلامی ،نگاهی ،آغوشی و بوسه ای دمی چند ما را میهمان کردید و دلمان را به داغتان نشان زدید و رفتید. باشد که ما : آب را گل نکنیم "نا" باد آمد ، در بگشا، اندوه خدا آورد.
باد آمد ، در بگشا، اندوه خدا آورد.
+ نوشته شده در چهارشنبه دوم اردیبهشت 1388ساعت 18:42 توسط احمد
|
عزیزی برگوش ورقی چنین نجوا کرد : ومن هم تقدیم میکنم به روح عزیزی که بی قرارشم :
بی قرار توام ودردل تنگم گله هاست آه،بی تاب شدن عادت کم حوصله هاست
مثل عکس رخ مهتاب که افتاده درآب دردلم هستی وبین من وتوفاصله هاست
آسمان باقفس تنگ چه فرقی دارد بال وقتی قفس پرزدن چلچله هاست
بی توهرلحظه مرابیم فروریختن است مثل شهری که به روی گسل زلزله هاست
بازمی پرسمت ازمسئله ی دوری وعشق وسکوت تو جواب همه ی مسئله هاست
+ نوشته شده در چهارشنبه نوزدهم فروردین 1388ساعت 14:59 توسط احمد
|
پیش از آنی که تو را وارد این قصه کنم عهد کردم که برای تو چنین قصه کنم اول از طرز نگاه تو بفهمم چیزی بعد چشمان تو را قصه ترین قصه کنم نکند سایه خود را ز سرم برداری نکند تکیه به تکرار همین قصه کنم من که باشم که تو را روی زمین قصه کنم کاش میشد که تو را بهتر از این قصه کنم
+ نوشته شده در سه شنبه یکم مرداد 1387ساعت 20:12 توسط احمد
|
واوآمد بردوشش نامی از اسماء مولاست برپیشانیش دعائی از پدربزرگش وخاطره ای از آرزوی پاکترین ومهربانترین مادربزرگ ودلتنگیهای پدرش وانتظارونذر ونیاز مادرش چشم امید طایفه ای که چشمشان به راه ناامیدی افتاده بود وشادی بخش دوستدارانش ونامش ایلیا پسرم ایلیا همچو اسمت خداوند خدای توست بندگیش کن که تنها اوست شایسته خدائی دلت راسرشار از مهربانی کن همچو مادر بزرگت که ندیدی ونمی بینی ایمان وفداکاری را از پدر بزرگت بیاموز که اسوه ای است برای ما پسرم عاشق باش وبه همه عشق بورز که تواز نسل بارانی اما درگِل نمان که آفت عشق است ماآدما پایمان درگِل است ودستمان برآسمان خوشا آنانیکه خودشان را نیز به آسمان بکشند ایلیایم درماهی پا به این جهان فانی گذاشتی که مولا علی نیز در همین ماه پابه جهان گذاشت ودهمین روزت مصادف با تولد آن حضرت است پس عزیز دل علی وار باش و خداگونه عزیزم قدمهایت
+ نوشته شده در شنبه بیست و دوم تیر 1387ساعت 19:56 توسط احمد
|
خیلی وقته حال وحوصله وبلاگ نویسی را ندارم راستش حال وحوصله خودمم ندارم نمی دانم چمه کاش یه نفر بود می گفت چکار کنم اما خودش هم عمل می کرد نه نصیحت مگه میشه؟ این شعرهاست که مرا آرامش میده، شاید دارم قول می خورم وحسین .... بیکرانه در انتهاي هر سفر غريب
مادربزرگ اولين و آخرين
خورشيد جاودانه مي درخشد در مدار خويش و به دنبال آسمانی آبی تر.. مردمانی مهربانتر.. عاشقان پاکباخته .. ميگشتيم.. ولی افسوس.. که آسمان همه جا تيره تر است.. دلها سنگی.. همه با هم قهرند.. دوستان، همه با فاصله اند.. همه حدی دارند.. همه مرزی دارند.. عشق بی همتا را.. دگر نمی ستايند.. "پشتِ ديوارهايِ "حافظِ دل.. همه پنهان شده اند.. همه به هم بدبين.. اعتماد ديگر نيست.. سخن شيرين يار هم کلکيست.. همه از نگاه هم بيزارند.. هيچکس بهتر نيست.. هيچکس فرق ندارد.. دگر حتی .. من و تو هم شده ايم، مثل همه تنهايي ام را با تو قسمت مي کنم سهم کمي نيست ..... گسترده تر از عالم تنهايي من عالمي نيست ..... غم انقدر دارم که مي خواهم تمام فصل ها را ... بر سفره ي رنگين خود بنشانم ات ، بنشين غمي نيست آیـــــــــــــــــــــــــــــــــا کســـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی شـــــــــــــنید یــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــا....
+ نوشته شده در پنجشنبه سیزدهم بهمن 1384ساعت 23:31 توسط احمد
|
|
درباره وبلاگ  وقتی مادری می میرد قسمتی از فرزندانش را با خود به زیر گل می برد
|
باران ،وجودت از بلا دور ،کلبه دلت خونه خدا باد.